Gastenboek

Het was een mooie en gezellige laatste week van seizoen 2012 samen met Tom en Eline!

Eindelijk zitten we op het vliegtuig. We laten de eerste keer onze dochter van een jaar oud langer dan een dag achter bij opa en oma en trekken er samen op uit richting Estland. Samen genieten, samen terug naar de ongerepte natuur.

In Riga staan Stef en Esther ons op te wachten met een bordje Karulas Wolftrail. In de auto maken we kennis met Boef, de trouwe metgezel van Esther die Nederland heeft geruild voor het koude uitgestrekte Estland. Al keuvelend bereiken we het huis van Esther en Stef en hun vele honden. Best imponerend zo'n 30 poolhonden tezamen. Tijdens het voederen van de honden maken we kennis met kleine wolf, dikzak, Kila, Elfie teveel namen om te onthouden. Maar allen zijn ze even enthousiast en even zacht. Goedzakken, zou Stef later zeggen. Hijzelf een gelukzak met Esther aan zijn zij, die 's avonds haar kookkunsten tentoon spreidt. Heerlijk genieten, lekker warm bij de kachel. We weten nog niet wat ons te wachten staat.

De volgende dag is het zover. Na een uitleg van Stef spannen we de honden in voor een testrit en dat gaat hard. Heerlijk weer, de zon in ons gezicht en we zoeven weg tussen de bomen. Onze tocht brengt ons door bossen en over meren en velden. We slapen buiten in de open lucht. 's nachts lijkt het of de Russen terug gaan binnen vallen maar het is het meer dat gromt en grolt. De dooi is zich langzaam aan het inzetten. Niet dat we daar 's nachts iets van gemerkt hebben bij -22 graden. Nooit eerder hadden we echter zo'n "room with a view". Over het meer komt de zon op en langzaam ontwaken ook onze trouwe viervoeters met hun beijzelde dikke vacht, de koude lijkt hun echt niet te deren. Uit de slaapzak komen is een korte pijn die verzacht wordt met een stevig ontbijt en een warme kop koffie.

Eenmaal terug ingespannen zijn de poolhonden niet te houden. We slapen nogmaals in de open lucht om de derde nacht in een gezellige maar bovenal heerlijk warme blokhut te overnachten. Patatjes worden met de grootste zorg gesneden want meester frietbakker Stef stelt hoge eisen, terecht want zijn frieten zijn overheerlijk. Verse zalm met frietjes "in the middle of nowhere", rustig babbelend. We verstaan meer en meer waarom Stef en Esther hun hart hier hebben verloren. De laatste rit werd de koninginnenrit, nog een laatste keer door dit mooie landschap op en neer en heen en weer. Stef en Esther, heel erg bedankt voor de fijne babbels, de mooie tochten en de overheerlijke maaltijden. We hebben er ongelooflijk van genoten. Een echte aanrader voor iedereen die zin heeft in avontuur en er eens totaal tussenuit wil.

Helga en Silke bezochten ons in de winter van 2011. Bedankt voor jullie fijne gezelschap!

Ik wil het terug beleven, jaar na jaar, na jaar...
Zomaar geboekt, ineens was het zo. Mijn nichtje Silke zei direct ja, ik ga mee op hondensleetocht. En een droom werd realiteit.
We pasten al onze warme kledij tot we een michelin-manneke waren, zo'n angst voor de koude. En onzeker tot zelfs in de luchthaven dat we toch wel alles mee hadden. Toen zagen we Steven en Esther, ons gastgezin voor de komende dagen. We keken elkaar verbazend aan! Wij 2 kleine Belgjes, zij doorgewinterde vrijheidsgenieters. Maar het klikte direct, en of. Zeker als we bij hen thuis kwamen en al de honden zagen. Ongelooflijke prachtige dieren!
En zo gingen we dus na een proefrit voor 3 dagen op stap, ieder met zijn 6 honden. 3 sleeën door de witte winterpracht van het Karula park. Sleeën is niet gemakkelijk, integendeel. Zoals Steven zei, je moet met je slee leren dansen. En dansen dat we gedaan hebben! Tussen de bossen over de meren, via wegen waar geen mens te bespeuren is! En enkel het geluid van je slee. Onvergetelijk niet gewoon. Je creëert ook een echte band met je Alaskan Malamutes, want je moet ze in- en uitspannen, eten geven, vertroetelen. Het worden zowat jou honden. Zo discuteerden we dat 'mijn' span het beste was, de mooiste honden had, anders luisterde... We praatten 's avonds, hoe de pootjes voor ons liepen, hoe ze met elkaar omgingen, over elk plukje haar van de honden tot de slaap ons overmande.
De eerste nacht sliepen we in een schuilhut, zowat in de buitenlucht. Maar de koude kon ons niet deren. Steven en Esther hebben alle nodige materiaal en dikke slaapzakken om dat allemaal te trotseren. En tijdens de tochten ben je zo bezig dat je zelfs te warm krijgt, zeker als je honden en de slee niet echt doet wat jij wel zou willen. Een valpartij of een boomconfrontatie vallen dan ook voor, maar dat geeft extra kleur aan het hele verhaal. En verhalen dat we hadden, hilarisch!
Je maagje wordt ook geregeld gevuld met allemaal vers eten dat Esther zelf kookt. Steven staat daar op. Niets uit potjes of blikjes. Zelfs verse zalm heerlijk gebakken op een geïmproviseerd vuur in een saunahutje krijg je opgediend. Wie wil nu nog meer?
Nee, deze reis is uniek. Ik heb al heel wat gereisd, maar een hondensleetocht, op deze manier, daar kan niet veel aan tippen. Doen gewoon, niet wachten tot de natuur het niet meer toelaat, dit is a once in lifetime experience!